Mijn voorpagina
Koffers
ik heb mijn koffers gepakt. Ben verhuisd, en het nieuwe huisje voelt goed. Waar? Daar waar half 20six inmiddels zit. Weet je dat niet, mail me dan.
Is iedereen er nog?
Hallo....???? Is iedereen er nog???
Survivalpakket
Waarvoor? Afgelopen donderdagavond stopte ik met roken. En dit moet me er door slepen. Eigenlijk hoort er ook nog een dubbele reep chocola op de foto te staan, maar die moeten jullie er maar bij denken. Die is er namelijk niet meer...
En daar sjokten ze heen, mijn collega's, die ik net een inventarislijst had gegeven voor de confectieruimte. Bijna alle materialen stonden er op, ze hoefden alleen de aantallen er maar achter in te vullen. "Alles tellen wat je ziet he, en wat er niet opstaat schrijf er maar onder" riep ik ze na. De materialen die we dit jaar voor het eerst kochten, stonden immers niet op mijn lijsten van vorig jaar..
"mwwhaaneehjaaa", mopperbromden ze, en begonnen te balansen. Marie, 1 van de confectiemedewerksters, keek verontschuldigend naar de heren toen ze de naairuimte binnenkwamen. Ze kon ze niet helpen, ze had het te druk.
Na een tijdje kwamen de heren terug en gaven me de ingevulde lijst. De aantallen stonden er keurig achter, en ze hadden toch ook wat dingen gevonden die niet op de lijst van vorig jaar stonden.. Er stond onder geschreven:
Klemprofielen, 3 meter, wit: 10
Banierstaanders, aluminium: 5
Marie's: 1
Kerels zijn veel gemakkelijker met hun haar dan vrouwen, dat is algemeen bekend. Ik heb heel fijn haar, en om dat nog een beetje te laten lijken sta ik daar elke morgen allerlei spul in te smeren, hang dan op mijn kop in de gang het te fohnen en vervolgens komt er zoveel haarlak in dat de hele gang mistig is...
Zo niet vriend en zoon. Die zijn van het korte, en dus kocht ik een paar jaar geleden een tondeuse en regelde dat zelf. Buurman vroeg of ik dat van hem ook niet kon doen, en tuurlijk kon ik dat. Zoon werd ouder, en besloot vorig jaar dat een echte kapper het wel iets moderner kon dan ik. Waar. Helemaal waar. Dus ging ie een poosje naar de kapper. Onze buurman bleef mij en mijn tondeuze wel trouw.
Vanmiddag belde zoon: "Mam, kan ik dat tondeuzen ook zelf, ben het zat, het is veel te lang." "Neeeee!" riep ik, met allerlei visioenen van kale plekken en lange plukken, "wacht nou even tot ik er weer ben, dat komt nooit goed als jij je haar zelf tondeust, ik doe het wel als ik thuis ben." Mijn mannelijke collega's keken elkaar aan, grijnsden, en riepen, nog smeriger grijnzend, richting telefoon: "Tuurlijk kun jij dat zelf, gewoon doen hoor, makkie toch!"
Nogmaals drukte ik zoon op het hart te wachten tot ik er weer was, ondertussend mijn gevaarlijkste blik op mijn collega's werpend. 1 van die collega's is ook mijn neef en kent ons wel aardig. Opeens zag ik aan zijn gezicht dat er iets kwam, waar ik me tegen zou moeten wapenen. Ik zette me schrap. "Hee", riep collega/neef weer richting zoon aan telefoon, " je kan anders ook je buurman even vragen, die heeft ook haar dat je denkt, dat doet ie zelf of het is een hele slechte thuisprutser..."
Hoe het afliep? Nou, hij wachtte tot ik thuis was, en het is er af. En hij heeft er geen spijt van. Van die hele slechte thuisprutser..
Voorzichtig....
kijk ik om het hoekje op mijn eigen log. Ik ga er es even voor zitten. Die herfst paddestoel als achtergrond, die kan inmiddels wel weg, een wat actuelere achtergrond is zo gevonden... Favorieten afgestoft, en de links naar 20sixers die elders zijn gegaan aangepast.
Zo. Het begin is er weer. Ik ga maar es even een rondje maken. Dat deed ik de afgelopen tijd ook wel hoor, maar dat waren leesrondjes. Hoogste tijd voor een reactierondje. Kijken of ze me hier nog kennen. Of nog willen kennen... 
Snoeppot?
Molleke en ik stonden vandaag op de rommelmarkt in Eelde. Ik was er nog nooit geweest, en het was een hele ervaring...
Dondersteen en Peer 100 kwamen langs. Leuk! We kletsten, Peer maakte foto's van de soms toch wonderlijke zaken die her en der te koop waren. En later verscheen een groot gedeelte van de familie Noordmiep. Nog meer mensen uit het 20six dorp, leuk! Weer kletsten we, tot Mieps oog viel op iets bij onze buren. Als door een wesp gestoken dook ze naar beneden en greep een glazen pot.
"Kijk nou! Een snoeppot waar je hand niet in blijft steken!" sprak ze jubelend. "Dat is toch normaal zo, dat je dan een handje snoep pakt en dan wil je je hand terugtrekken, en dan blijft je hand in de opening steken." Ja, knikten en herkenden wij, dat is inderdaad waar.
Onze buurvrouw knikte niet, maar keek half verbluft, half grijnzend naar Miep en zei: " Nou, euh, mevrouw, het is geen snoeppot, het is een vissekom..."
Ik heb een heel klein handig cameraatje, en wilde jullie de foto's niet onthouden..
